SYNOMOSIA TON ISON

2008-01-08T07:01:00.000-08:00

Εδώ και μέρες κυκλοφορεί στα blogs η παρακάτω ανακοίνωση που είναι πραγματικότητα। Επειδή μέσω των blogs υπάρχει και η δυνατότητα της διάχυσης πληροφοριών, ας δημιουργήσουμε μια ακόμα ευκαιρία να ακουστεί η παράκληση της κυρίας Πλέσσα Ειρήνης:
ΒΟΗΘΕΙΑ.ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ. ΣΤΙΣ 17-2-2007 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΡΙΣΟΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ 30 ΩΡΑ 17 ΚΑΙ 15 ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 23 ΕΤΩΝ. ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟ JEEP ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ STOP ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ. ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 2102029145 ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ. ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ.".
Ίσως κάποιος αναγνώστης σας να μπορέσει να βοηθήσει. Η οικογένεια έχει δυο e-mail, επικοινωνίας στα οποία μπορείτε, επίσης, να στείλετε πληροφορίες. blessinho@yahoo.gr και marakimata@yahoo.gr.Όποιος γνωρίζει κάτι, ας επικοινωνήσει άμεσα!
Η προσπάθεια ξεκίνησε απο το blog του Παναγιώτη Παπαχατζή "πρόχειρο τετράδιο" εδώ και μέρες και διαδίδεται συνεχώς. Ας συνεχίσουμε τη προσπάθεια.....

2007-11-18T07:40:00.000-08:00

Παίζοντας στο Internet βοηθάμε…..

Δεν είναι υπέρ της φιλανθρωπίας ή των προσωρινών επιδομάτων τύπου ΛΑΦΚΑ, ωστόσο το internet απασχολεί αρκετό πληθυσμό και μπορεί να είναι χρήσιμο σε ιδέες, προτάσεις, ανταλλαγές, γνώση, έρευνα κ.λ.π., κ.λ.π. Και σε παρέες, επίσης, το σπουδαιότερο, ακόμα κι αν δεν γνωριζόμαστε….

Λοιπόν πόσοι από εσάς ξέρετε καλά αγγλικά;;;;

Εάν ξέρετε μη διστάσετε. Παίζοντας στο Internet δίνετε ρύζι σε όσους του χρειάζονται(από δημοσίευμα στα ΝΕΑ 17-18.11.2007). Στην ιστοσελίδα www.freericecom εμφανίζεται μόνο ένα λήμμα και τέσσερις ορισμοί. Αν ο παίκτης επιλέξει με το ποντίκι του υπολογιστή τη σωστή απάντηση, οι διαφημιζόμενοι στην ιστοσελίδα δίνουν δέκα κόκκους ρυζιού στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα τροφίμων(WFP) των Ηνωμένων Εθνών. Με εκατό κόκκους, δηλαδή δέκα σωστές απαντήσεις, τρέφεται ένας άνθρωπος.

Μπορεί να φαίνεται από χαζό ως μια γελοία καπιταλιστική καρικατούρα ενός συστήματος που δεν θέλει και δεν επιλέγει να βοηθήσει όσους πεινάνε με πραγματικές λύσεις. Ωστόσο, μέχρι την περασμένη Τρίτη είχαν μαζευτεί 63.253.810 κόκκοι ρυζιού και αυτό είναι ένας τρόπος βοήθειας με αποτέλεσμα. Γιατί:

- 25.000 άνθρωποι στην πλειονότητα παιδιά, πεθαίνουν κάθε μέρα στον κόσμο από τη πείνα
- 132 δις € τον χρόνο απαιτούνται για να εξαλειφθεί το παραπάνω
- 63.253.819 κόκκοι έχουν συγκεντρωθεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μέσω του διαδικτύου και με τους 1.000.000.0000 εξασφαλίστηκε τροφή σε 50.000 ανθρώπους.

Μήπως αξίζει να βάλουμε όλοι από μερικούς κόκκους αφού πιο άμεσα δεν μπορούμε να συνεισφέρουμε; Τι τόχουμε το διαδίκτυο;

2007-11-08T12:07:00.000-08:00

Πώς είναι να ξαναγυρνάς;;;

Και βέβαια μπορείς πάντα ν'αρχίζεις απο την αρχή σαν να μην πέρασε μια μέρα. Μου έλειψε τελικά το blog και λέω να το συνεχίσω...Θα ψάξω για τους παλιούς φίλους αλλά και για νέους τους οποίους είδα σε μια πρώτη ανίχνευση και μου άρεσαν. Είστε όλοι καλά;;;
Πάμε λοιπόν!!

2007-06-01T04:02:00.000-07:00

Για την Αμαλία

Και τι δυνατό βλέμμα! Ηθελα να ξέρω κανείς δεν λύγισε όταν τους κοίταξες στα μάτια;

Ναι.Είναι ένα αφιέρωμα στη μνήμη σου και στη μνήμη όλων όσων, προσπάθησαν να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και καρτερικότητα ακόμα κι όταν γνώριζαν ότι θα πεθάνουν, ακόμα κι όταν γνώριζαν ότι θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Γιατί βλέπεις αυτοί που ξέρουν πονούν περισσότερο. Οι άλλοι είναι περαστικοί κι αδιάφοροι....πλειοψηφίες που ποντάρουν στα σίγουρα που είναι τα μικρά. Κι όμως "απο το ελάχιστο φτάνεις πιο γρήγορα οπουδήποτε"(Ο.Ελύτης). Αυτό, φίλες και φίλοι, ας μην το ξεχνάμε γιατί αυτό μας γεμίζει ουσία και όχι η ποσότητα και η επανάληψη του τίποτα σπουδαίο για σήμερα που κυκλοφορεί γύρω μας....celebrities για να γεμίζουν το πλάνο της μοναξιάς τους...

Ας είναι. Η οθόνη δεν έκλεισε Αμαλία. Οσο συνεχίζουμε τόσο θα ελπίζουμε ότι μπορεί και ν' αλλάξουμε τον κόσμο. Αλλωστε είμαστε μαθημένοι να είμαστε μειοψηφία για τις ιδέες μας, για τα πιστεύω μας, για τον ρομαντισμό μας....για όλα αυτά που η γή σήμερα πράγματι γυρίζει....Κι εκεί σε μια γύρα είμαστε όλοι, γλυκειά μου.

Καλο ταξείδι. Και μια ευχή. Να σε θυμόμαστε όχι επετειακά αλλά σαν στάση ζωής.

2007-04-23T23:57:00.000-07:00

[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Απο τα ΝΕΑ, σήμερα, 24.4.2007, του Βασίλη Καραποστόλη
«Μαθαίνω να βλέπω»

Όπως το καθετί που κυκλοφορεί στην αγορά, έτσι και οι γνώσεις προσφέρονται πλέον σε εύχρηστα σχήματα. Κοφτές διατυπώσεις, αμεσότητα, γρηγοράδα. Όταν στα σχολεία οι μαθητές ανοίξουν τα βιβλία τους, πρέπει να είναι σίγουροι ότι δεν θα ταλαιπωρηθούν με μακρόσυρτες περιγραφές και με καθυστερήσεις που δεν ξέρει κανείς πού θα καταλήξουν. Ο καιρός της αφήγησης πέρασε, λένε οι παιδαγωγοί τους. Είναι ώρα λοιπόν αντί για τις διάφορες περιστροφές της σχολαστικής εποχής να γεμίσουν οι σελίδες των εγχειριδίων με ζωντανές, τραβηκτικές εικόνες.
Το οπτικό υλικό, θα μας πουν, ανοίγει την όρεξη για μάθηση. Αλλά κανείς δεν μας εξηγεί γιατί η όρεξη έχει κοπεί και χρειάζεται, υποτίθεται, μια τόνωση τέτοιου είδους. Στην πραγματικότητα η ανορεξία μεταφέρθηκε από το εκπαιδευτικό σύστημα προς τους μαθητές, πράγμα το οποίο συνέβη ακριβώς με την εγκατάλειψη του αφηγηματικού λόγου. Διστάζει πια το σχολείο να επωμιστεί το βάρος μιας διδασκαλίας που θα ερχόταν αντιμέτωπη με τον καταναλωτικό εθισμό. Γιατί αυτός ο εθισμός αποκαλύπτεται μέσα από την ανυπομονησία να τελειώνουμε με τις λέξεις και να ριχτούμε με βουλιμία σε ό,τι ερεθίζει το μάτι.
Με τη βραχυλογία τους πολλά διδακτικά κείμενα δίνουν, πράγματι, στην αρχή την εντύπωση πως σπεύδουν σε κάποιο τέρμα προτού κουραστεί ο αναγνώστης τους. Όμως, φευ, η αίσθηση του τερματισμού αναβάλλεται επ΄ αόριστον. Ακολουθούν άλλα ξεκινήματα, άλλες βιαστικές εκδρομούλες σε διάφορα «θέματα». Μέσα απ΄ αυτή την περιήγηση στην ποικιλία, το μόνο που δεν αποκομίζει ο μαθητής είναι η γνώση πώς να συνδέει μεταξύ τους τα ζητήματα και κυρίως πώς να συμπεραίνει. Κι εδώ έγκειται η κύρια διαφορά ανάμεσα στην πληθωρικά εικονοποιημένη διδασκαλία και στην αφήγηση. Από τη φύση της η πρώτη αυτοπροβάλλεται ως πλήρης και ολοκληρωμένη, ενώ στη δεύτερη απομένει στη σκέψη του αναγνώστη να βγάλει το απόσταγμα.
Είναι βέβαια αλήθεια ότι σε κάθε διήγηση ενυπάρχει μια τάση για υποδείξεις προς τον αποδέκτη της, στις καλύτερες όμως διηγήσεις η υπόδειξη δεν παίρνει ποτέ τη μορφή της ρητής νουθεσίας. Η φαντασία του αποδέκτη συμπληρώνει τα γεγονότα, συνθέτει ένα νόημα που το προσαρμόζει στην κατάστασή του. Έτσι, το να λένε ιστορίες οι δάσκαλοι και οι γονείς έχει πολύ μεγαλύτερο πρακτικό αντίκτυπο στη ζωή των παιδιών απ΄ ό,τι το συνεχές τσιμπολόγημα σε ζωγραφιές, φωτογραφίες, γελοιογραφίες κτλ. Μαθαίνουμε αυτά που κάνουμε, έλεγε ο πραγματιστής Ντιούι. Συνεπώς, πολύ σύντομα ο μαθητής δεν θα μαθαίνει παρά να βλέπει εικόνες. Και να φοβάται πως αν δεν το κάνει αυτό, θα χάνει έδαφος.
Α υτό του λένε. Επειδή γενικά στην εξιστόρηση ο χρόνος κυλά σχετικά αργά, οι σύγχρονοι χειριστές της διέγερσης έχουν φροντίσει να διαδώσουν ότι η επιβράδυνση αυτή μοιραία οδηγεί στην ύπνωση. Έτσι αντιπροτείνεται- ομολογημένα ή μη- το στυλ και το ήθος του ξύπνιου, οι έξυπνες, γρήγορες λύσεις, τα ακαριαία ρεφλέξ, τα κλικ του μυαλού, με δυο λόγια εκείνη η παμπάλαιη συνταγή της εγχώριας επιπολαιότητας και καπατσοσύνης, που τώρα μάλιστα επικυρώνεται αναπάντεχα από τη διεθνή πρεμούρα. Όλοι τρέχουν, όλοι μιλούν γι΄ αυτό. Για το πώς θα κόψουμε δρόμο- για να προφτάσουμε όμως τι ακριβώς;
Τουλάχιστον η κλασική εκείνη λογική της προόδου κατά τον 18ο και 19ο αιώνα όριζε τους στόχους της. Αντίθετα, η σύγχρονη ρητορική περί «ανανέωσης» αρκείται στο να προτείνει μια σύντομη διαδικασία αντικατάστασης μικρών συνηθειών. Η μικρολογία έγινε μέθοδος. Χάρη σ΄ αυτήν η αγορά μπαίνει φουριόζα στη σχολική αίθουσα και βάζει τα γυαλιά στον δάσκαλο. Να αλλάξεις, του λέει, τη διήγηση των κορυφαίων συμβάντων με πληροφορίες για τους απλούς και καθημερινούς ανθρώπους. Φυσικά είναι άνθρωποι που θα παραμένουν πάντα απλοί και καθημερινοί. Γιατί διαφορετικά μπορεί να φανερώσουν ξαφνικά μια πλευρά τους υπερβολικά τολμηρή και γενναιόψυχη, και τότε θ΄ αρχίσει ο πραγματικός μπελάς. Πώς να εξηγήσεις με μια - δυο φράσεις ότι είναι δυνατόν μια συνείδηση να υπερβεί το όριό της και να κάνει έναν άνθρωπο σκυμμένο πάνω από το χωράφι του, από τα εργαλεία του ή από τα βιβλία του, αγωνιστή ο οποίος αψηφά τα πάντα;
Τέτοιες μεταμορφώσεις έχουν συμβεί κάμποσες φορές, δεν είναι «μύθος» και δεν γίνεται να μην τις πληροφορηθούν και οι νεώτεροι. Το πρόβλημα θα λυθεί με τι άλλο; Με μερικές καλές φωτογραφίες. Θα τις βάλουν μέσα στα βιβλία και θα τις αφήσουν να μιλήσουν από μόνες τους. Μερικοί φαντάροι ανηφορίζουν στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου. Αυτό λέγεται ελληνοϊταλικός πόλεμος. Μερικοί φοιτητές βρίσκονται πίσω από κάτι κάγκελα. Αυτό λέγεται απριλιανή χούντα. Με μια ματιά ο μαθητής βλέπει και κατατοπίζεται. Και γυρίζει γρήγορα σελίδα για να δει άλλες φωτογραφίες, λιγότερο μουντές.
Ο Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

2007-04-01T08:27:00.000-07:00

ΜΙΚΡΗ ΠΡΑΣΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Που θα θελα να σε υιοθετήσω
Να σε στείλω σχολείο στην Ιωνία
Να μάθεις μανταρίνι και άψινθο
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Στο πυργάκι του φάρου το καταμεσήμερο
Να γυρίσεις τον ήλιο κα ν'ακούσεις
Πώς η μοίρα ξεγίνεται και πώς
Απο λόφο σε λόφο συνεννούνται
Ακόμα οι μακρινοί μας συγγενείς
Που κρατούν τον αέρα σαν αγάλματα
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Με τον άσπρο γιακά και την κορδέλα
Να μπείς απ' το παράθυρο στη Σμύρνη
Να μου αντιγράψεις τις αντιφεγγιές στην οροφή
Απο τα Κυριελέησον και τα Δόξα σοι
Και με λίγο Βοριά λίγο Λεβάντε
Κύμα το κύμα να γυρίσεις πίσω
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Για να σε κοιμηθώ παράνομα
Και να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σου
κομμάτια πέτρες τα λόγια των Θεών
Κομμάτια πέτρες τ'αποσπάσματα του Ηράκλειτου.

Από το Φωτόδενδρο και τη δέκατη τέταρτη ομορφιά του Οδυσσέα Ελύτη.
εκδόσεις Ικαρος 1984

2007-03-12T06:01:00.000-07:00

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΠΟΥ................ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ

"Η συνήθεια! τα ρυθμίζει όλα επιδέξια, αλλά σιγά-σιγά,- κι αφήνει στην αρχή τη σκέψη μας να υποφέρει για βδομάδες σε μια κατάσταση προσωρινότητας, -αλλά η σκέψη μας μολαταύτα την αποδέχεται με χαρά, γιατί χωρίς τη συνήθεια και με τα δικά της μόνο μέσα, η σκέψη μας θα ήταν ανίκανη να κάνει για μας κατοικήσιμο ένα σπίτι."

..................................................

"Ισως η ακινησία που'χουν τα πράγματα τριγύρω μας να τους επιβάλλεται απο τη βεβαιότητά μας πως είναι αυτά κι όχι άλλα, απ΄την ακινησία της σκέψης μας απέναντί τους. ....Η Μνήμη, η μνήμη που είχαν τα πλευρά, τα γόνατα, οι ώμοι του, του προσφέρανε διαδοχικά πολλά απ' τα δωμάται όπου είχε κοιμηθεί, ενώ ολόγυρά του οι αόρατοι τοίχοι, αλλάζοντας θέση ανάλογα με το σχήμα του δωματίου που'χε φανταστεί στροβιλίζονταν μέσ' τα σκοτάδια."

...................................................

...."αυτό το άγχος γεννιέται όταν νοιώθεις πώς το πλάσμα που αγαπάς βρίσκεται σ'εναν τόπο απολαύσεων απ' όπου απου΄σιάζεις, κι όπου δεν μπορείς να το ανταμώσεις, του το πρωτογνώρισε ο έρωτας, ο έρωτας για τον οποίο με κάποιο τρόπο το άγχος αυτό προορίζεται, ο έρωτας που θα το κυριαρχήσει και θα το εξειδανικεύσει. Οταν όμως, όπως στην περίπτωσή μου, το άγχος αυτό έχει εισχωρήσει μέσα μας πριν ακόμα εμφανιστεί ο έρωτας στη ζωή μας, το άγχος μετεωρίζεται περιμένοντάς τον, αόριστο κι ελεύθερο χωρίς προσδιορισμένη εξάρτηση, υπηρετώντας μια μέρα το ένα και μια μέρα το άλλο συναίσθημα, άλλοτε τη στοργή για τους γονείς ή τη φιλία για έναν σύντροφο....."

"Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο" Μαρσέλ Προύστ (Απο τη μεριά του Σουάν)

2007-02-24T12:22:00.000-08:00

ΛΟΝΔΡΕΖΙΚΟΣ ΧΙΟΝΙΑΣ!!!

2007-02-15T11:09:00.000-08:00

ΝΑΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΕΔΩ.....

Καλησπέρα, αγαπημένοι και αγαπημένες!!! Ξέρω ότι το παρατράβηξα....Άπο τη μια το ταξίδι, απο την άλλη η προσαρμογή και οι υποχρεώσεις και, κυρίως, ότι αυτή η συνήθεια είχε αναβληθεί για καιρό και χρειζόταν 'επανασύνδεση'. Ομως, 'ουδέν κακό αμιγές καλού'. Δια της αποχής μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω λίγο και τη σχέση μου με το blog και τους/τις bloggers. Και, είναι αλήθεια ότι παρ' όλο του ότι αυτή η συνήθεια είναι και κάτι που μπορεί τελικά και να ξεπερασθεί, ωστόσο, είναι μια σχέση πολύ χαριτωμένη γιατί την κάνουν έτσι κάποιοι χαριτωμένοι απο εσάς. Ονόματα δεν λέμε.... Ξέρετε εσείς....όπου κι να βρίσκεστε. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι παρ' όλο που κάποιοι κατηγορούν ή απαξιώνουν το internet και την επικοινωνία μέσω του διαδικτύου ή των blog, μέσα απο εκεί αναπτύσσετει μια καθ' όλα ανθρώπινη διάσταση. Καθόλου αδιάφορη και καθόλου διαφορετική απο εκείνη που παλιά αναπτυσσόταν μέσω της αλληλογραφίας. Κι εδώ το κοινό εργαλείο είναι η γραφή και ίσως και η αυτόματη γραφή πολλές φορές. Κι όσα σας γράφω τώρα μάλλον αυτόματη γραφή είναι σε πεζό. Μπορεί πάλι αυτή η επάνοδος να είναι πιο δυναμική απ' ότι τα παλιά γραφούμενα...δεν ξέρω. Θα δούμε. Ισως τελικά να ωφέλησε την δημιουργικότητά μου η αποχή. Πάντως, όπως και νάχει -κάποιοι και κάποιες- μου έλειψαν για το χιούμορ τους, τα σχόλιά τους, τους συμβολισμούς τους, τις ανταποκρίσεις τους και, κυρίως, τα μειδιάματά τους σε κάθε απάντηση, σε κάθε πρόσθετο σχόλιο. Ελπίζω να ανταποκριθείτε....περιμένω. Και για να σας ανταμείψω σας στέλνω μερικές φωτογραφίες απο το Λονδίνο, όπως σας υποσχέθηκα. ;)

Οι φωτογραφίες είναι απο βόλτες στον Τάμεση και διάφορα happenings, απο τις στολισμένες βιτρίνες αλλά και απο το παζάρι του Portobello. Επονται κι άλλες στη συνέχεια...μια μικρή γεύση προς το παρόν.

2007-01-11T13:48:00.000-08:00

ΛΟΝΔΙΝΟ

Ναι, είμαι ακόμα ΕΔΩ! Και θα είμαι μέχρι το τέλος του μήνα. Ομως, μην νομίζετε ότι κάνω μόνο διακοπές. Και βέβαια δουλεύω για εσάς....Βγάζω φωτογραφίες αλλά επειδή δεν μου αρέσουν η cart-postal αλλά η ανθρωπίλα....μαζεύω ό,τι καλύτερο μπορώ και θα τα βγάλω όλα σε post με την πρώτη ευκαιρία. Κατά τα άλλα έχω και διάβασμα και μαγείρεμα και κοινωνικές εκδηλώσεις...ότι κάνει μια νησιώτισα δηλαδή....τώρα τι γυρεύει στα Λονδίνα;
Αυτό σε μια άλλη συνέχεια....

2006-12-18T07:06:00.000-08:00

ΣΤΙΓΜΕΣ....

Ενα ταξίδι έχει πολλές πλευρές...κι επειδή υπάρχει και η άλλη όψη, σας στέλνω μερικά...."συμπληρώματα".

2006-12-11T12:30:00.000-08:00

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΙΙΙ-Τα συμπεράσματα

Ανεβάζοντας το τελευταίο post με θέμα την Παλαιστίνη, επιστρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου με αφορμή το ταξίδι μου εκεί.

Η μεσανατολική σύγκρουση είναι σίγουρα ένα από τα πιο περίπλοκα και πιο σύνθετα διεθνή ζητήματα που κληρονόμησε ο 21ος αιώνας. Το Παλαιστινιακό είναι ο κύριος πυρήνας του Μεσανατολικού ζητήματος αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί εκεί διαδραματίζονται φαινόμενα που επηρεάζουν τις σύγχρονες εξελίξεις. Η εξάπλωση των ισλαμιστικών οργανώσεων, οι “ανθρώπινες βόμβες”, η αόρατη τρομοκρατία που πλανάται στο δυτικό κόσμο, οι θρησκευτικές διαμάχες, τα τείχη που ενώ αλλού πέφτουν-εκεί οικοδομούνται καθημερινά, η Ιδεολογία της Κατοχής, η συνεχής παραβίαση διεθνών αποφάσεων, η εκλογή εντός ριζοσπαστικού κόμματος όπως η Χαμάς, ο κίνδυνος εμφυλίου πολέμου, η ανέφικτη λύση δύο κρατών αλλά πάνω απ’ όλα η αδιάφορη στάση του Δυτικού κόσμου και των Αραβικών Κρατών, είναι φαινόμενα που αναμφισβήτητα επηρεάζουν τις διεθνείς εξελίξεις. Για όλα αυτά μας πληροφορούν καθημερινά τα διεθνή και ελληνικά ΜΜΕ, κυρίως μέσα από τις δηλώσεις των ιθυνόντων, των ανταποκριτών και τις αποφάσεις των κυβερνήσεων. Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη πραγματικότητα που έχει να κάνει με την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων που ζουν κυριολεκτικά «εντοιχισμένοι» στα ίδια τους τα εδάφη, χωρίς δουλειά, χωρίς μόρφωση, χωρίς στέγη και χωρίς την ελευθερία να μετακινηθούν από το ένα χωριό στο άλλο.
Το ταξίδι στην Παλαιστίνη ήταν για μένα μια έκπληξη κι αυτό γιατί, πέρα από τα όσα και όσους γνώρισα από κοντά, συνειδητοποίησα τη διαφορά του να ζει κάποιος σε Δημοκρατία και να μην παραβιάζεται η ελευθερία του σε καθημερινή βάση. Προσωπικά, πέρα από την ανάκριση που υπέστην στο αεροδρόμιο και μια σχετική παρακολούθηση για λόγους ασφάλειας, διαπίστωσα ότι οι συνθήκες διαβίωσης των Παλαιστινίων είναι απαράδεκτες και σχεδόν σχιζοφρενικές. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Ισραηλινούς, με τη διαφορά ότι αυτοί βιώνουν αυτή την ιστορία, όντας πεπεισμένοι ότι οι Παλαιστίνιοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας που, δυστυχώς, πρέπει να ζούμε μαζί τους αναγκαστικά μέχρι να τους περιθωριοποιήσουμε και να τους απομονώσουμε. Η λέξη ‘security’ είναι η μαγική λέξη για να το πετύχουν αυτό κι αυτό γιατί η ασφάλεια αγγίζει τη διεθνή κοινότητα τελικά περισσότερο από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι φαίνεται. Γιατί πώς αλλιώς εξηγείται ότι κανείς δεν αντιδρά στη Κατοχή του Ισραήλ και στη συνεχή καταπάτηση συνθηκών από τη συμφωνία του Όσλο μέχρι τη Συμφωνία της Γενεύης!
Είναι γνωστό ότι μετά την εκλογή της Χαμάς, η διεθνής κοινότητα έχει επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις ενάντια στην Παλαιστινιακή κυβέρνηση και ήδη ο παλαιστινιακός λαός έχει αρχίσει να ζει, εκτός από φυλακισμένος και σε συνθήκες μεγάλης ένδειας. Το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια των παλαιστινιακών κομμάτων να δημιουργήσουν Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας αλλά οι παρεμβάσεις «τρίτων» φαίνεται να κερδίζουν περισσότερο έδαφος από τις διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα κανείς να μην μπορεί να δει τον χρόνο επίτευξης μίας τέτοιας συμφωνίας. Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή και κάποιοι μιλούν για εμφύλιο. Για τις ΜΚΟ (περίπου 90 τοπικές και διεθνείς οργανώσεις) εξέφρασα τις απόcεις μου σε προηγούμενο post. Είναι αλήθεια πώς οι δηλώσεις της Χαμάς για μη αναγνώριση του Ισραηλινού Κράτους τροφοδοτεί τη διεθνή άρνηση για οικονομική και ηθική στήριξη του Παλαιστινιακού λαού. Είναι, όμως, επίσης αλήθεια ότι αυτή η κατάσταση βολεύει τους Ισραηλινούς προκειμένου να διατηρούν αδιάλλακτη στάση απέναντι στους Παλαιστινίους και να συνεχίζουν την καταπάτηση διεθνών αποφάσεων αλλά και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και μια τρίτη αλήθεια είναι ότι τα πολιτικά «παιχνίδια» των ισχυρών από τη μία και η παθητικότητα των λαών από την άλλη μπορούν να προκαλέσουν ή να υποθάλψουν ανθρώπινα εγκλήματα και γι’ αυτό η συμπάθεια και η φιλανθρωπία απέναντι σε όσους αδικούνται δεν φθάνει. Είμαι σίγουρη ότι μια πληροφορία δεν λύνει, ένα ταξίδι και μια διαπίστωση δεν αλλάζει μια κατάσταση. Η επίλυση του προβλήματος θα έλθει όταν οι δύο κοινωνίες-ισραηλινή και παλαιστινιακή- συνυπάρξουν ειρηνικά ως ανεξάρτητα κράτη που περικλείονται από ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα. Όσο για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, αυτή θα πρέπει να προστατεύεται και όχι να φρουρείται, να συνυπάρχει με τη διαφορετικότητα κι όχι να αποκόπτεται βίαια με την επίκληση ρατσιστικών και πολιτισμικών στοιχείων. Σε όλα αυτά η διεθνής κοινότητα σιωπά και όταν δεν σιωπά παίρνει μέτρα που αφορούν τις κυβερνήσεις και όχι τον απλό πολίτη. Όσο αυτό συνεχίζεται τόσο θα συνεχίζεται ο πόλεμος και οι μητέρες θα θρηνούν τα παιδία τους που, σήμερα είναι από τη μια πλευρά και αύριο από την άλλη. Κλείνοντας θα ήθελα να σας μεταφέρω τα λόγια μιάς Ισραηλινής μητέρας που η κόρη της σκοτώθηκε από «καμικάζι» Παλαιστίνιο.

Οι φωτογραφίες προέρχονται απο CD της Ισραηλινής Επιτροπής Ενάντια στην Κατεδάφιση Σπιτιών www.icahd.org.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ
Ποια είναι η Ελχανάν

Η δρ Νουρίτ Πελέντ-Ελχανάν, (Nurit Peled-Elhanan), είναι λέκτορας στην Παιδαγωγική Γλωσσολογία στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Τον Σεπτέμβριο του 1997, η κόρη της Σαμαρντέρ σκοτώθηκε από Παλαιστίνιο «καμικάζι». Εκτοτε, αυτή και όλη η οικογένειά της είναι μέλος της ομάδας «Πενθούντων Οικογενειών Ισραηλινών και Παλαιστινίων για την Ειρήνη». Το 2001 τιμήθηκε με το βραβείο Ζαχάροφ από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Είχε πει κάποτε, στη περίφημη «Συγκέντρωση των μαυροφορεμένων Μανάδων», στο Λονδίνο, ότι «εγώ που έχασα την μονάκριβή μου κόρη, ότι ο θάνατος οποιουδήποτε παιδιού ισοδυναμεί με τον θάνατο του κόσμου όλου». Τον περασμένο Σεπτέμβριο έδωσε μια συγκλονιστική διάλεξη στο Κολλέγιο Κονέτικατ, στην Αμερική, με τον τίτλο «Εκπαίδευση, η Εγκεφαλική Μόλυνση;».

Αφιερώνω αυτά τα λίγα λόγια σε όλα τα αγόρια και κορίτσια από την Παλαιστίνη, από τον Λίβανο και από το Ιράκ, που έχουν δολοφονηθεί από αμερικανικά και ισραηλινά αγοράκια, ντυμένα στρατιώτες, με αρρωστημένα μυαλά, και που έχουν πρόσφατα συναντηθεί με το δικό μου μικρό κοριτσάκι, στο υπόγειο βασίλειο των νεκρών παιδιών - βασίλειο που, ακόμα και τώρα που σας μιλάω, δεν σταματά να μεγαλώνει. Θα ήθελα να πω στα παιδιά αυτά να μη στενοχωριούνται.Θα σας καλοδεχτούν εκεί κάτω, παιδιά μου. Κανείς δεν θα σας πειράξει, επειδή ξεκινήσατε μια μέρα αμέριμνα να πάτε στα σχολεία σας ή επειδή φορέσατε μαντίλα στο κεφάλι ή απλώς επειδή έτυχε να ζείτε σε κάποιο επικίνδυνο μέρος. Αναπαυθείτε εν ειρήνη. Ολοι εκεί κάτω, στον υπόγειό σας κόσμο, είστε ισάξιοι. Εκεί, τα παιδιά της Παλαιστίνης κατοικείτε δίπλα-δίπλα με τα παιδιά του Ισραήλ. Θύματα και θύτες μαζί. Εκείνοι που σκοτωθήκατε, και εκείνοι που σκοτώσατε - εξαπατημένα θύματα και εσείς, οι τελευταίοι.Ο θάνατός σας δεν έφερε ειρήνη. Ο κόσμος εξακολουθεί να ζει ωσάν να μη χύθηκε ποτέ τόσο αίμα. Το δικό σας αίμα. Γιατί οι ηγέτες, βλέπετε, αυτής της Γης, συνεχίζουν να παίζουν τα δολοφονικά τους παιχνίδια, χρησιμοποιώντας εσάς ως τα ζάρια και τα πιόνια τους, αλλά και το δικό μας πένθος ως καύσιμο για τις δολοφονικές τους μηχανές.Τα παιδιά, κυρίες και κύριοι, είναι πάντα "αφηρημένες έννοιες", βλέπετε, για τους στρατηγούς. Και το πένθος των απλών ανθρώπων, πολιτικό εργαλείο στα βρώμικά τους χέρια. Ζώντας χρόνια τώρα και στις δύο πλευρές, σε εκείνη των θυμάτων και σε εκείνη των δολοφόνων, ασταμάτητα αναρωτιέμαι ποια είναι τα μέσα εκείνα με τα οποία καλά παιδιά από το Ισραήλ μετατρέπονται άξαφνα σε δολοφονικά τέρατα; Με ποιον τρόπο τούς δηλητηριάζουν τα μυαλά ώστε να σκοτώνουν, να βασανίζουν και να εξευτελίζουν άλλα παιδιά, τους γονείς και τους παππούδες τους, αλλά και να θυσιάζουν τη δική τους ζωή προς χάριν του παραλογισμού και της μεγαλομανίας εκείνων που τους κυβερνούν;
Στον λεγόμενο "κόσμο της δυτικής διαφώτισης", όλοι αισθάνονται πολύ καλά με τον εαυτό τους, όταν κατηγορούν το Ισλάμ για τις επιθέσεις αυτοκτονίας και για την τρομοκρατία. Θα κατηγορούσαν, όμως, ποτέ και τον ιουδαϊσμό για σφαγές και δολοφονίες; Κι όμως, τα υπερ-ορθόδοξα Εβραιόπουλα, που δεν έχουν φύγει ποτέ από το Μπρούκλιν, γνωρίζουν ότι το να σκοτώνεις Αραβες είναι "mitzvah", δηλαδή "ιερή εντολή", διότι αυτοί, οι Αραβες, είναι "vilde hayeths", δηλαδή "άγρια κτήνη".Η ρατσιστική εκπαίδευσηΚατά βάθος, ούτε ο ισλαμισμός, ούτε ο ιουδαϊσμός, ούτε καμία άλλη θρησκεία ευθύνεται για τους φόνους και τον τρόμο. Φταίνε η ρατσιστική εκπαίδευση, όπως κι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, καθώς επίσης και το ισραηλινό, αδίστακτο καθεστώς κατοχής. Οι γυναίκες και τα παιδιά, που σήμερα υποφέρουν περισσότερο από τη βία της Δύσης, είναι οι μουσουλμάνες και τα παιδιά τους. Αλλά πάλι, ο ρατσισμός έχει τους τρόπους του, και το φταίξιμο για τα βάσανά τους επιρρίπτεται μόνο στο γεγονός ότι είναι μουσουλμάνοι.Ο δυτικός κόσμος σήμερα είναι μολυσμένος με τον φόβο του Ισλάμ, τον φόβο των παιδιών που φέρνει στον κόσμο η κάθε μουσουλμάνα. Η μεγάλη Γαλλία της "ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης" (liberte, egalite, fraternite) φοβάται τα μικρά κοριτσάκια που φοράνε μαντίλες στα κεφάλια τους. Οι Εβραίοι του Ισραήλ, σε κάθε δημόσια ομιλία τους, σε κάθε σχολικό τους βιβλίο, αποκαλούν "δημογραφικό εφιάλτη", και "εχθρό εκ των έσω", κάθε Αραβα πολίτη του Ισραήλ. Οσο για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που ζουν υπό κατοχή, τα βιβλία Ιστορίας στα σχολεία των Εβραίων τούς περιγράφουν ως "πρόβλημα υπό επίλυση". Κι όμως, ξέχασαν φαίνεται ότι πριν από κάποια χρόνια και εκείνοι, οι Εβραίοι, θεωρούνταν, από κάποιους άλλους, το ίδιο πράγμα: "πρόβλημα υπό επίλυση".Ωστόσο, εκείνοι που καταστρέφουν τον κόσμο σήμερα δεν είναι μουσουλμάνοι. Εκείνοι που χρησιμοποιούν τα πιο εξελιγμένα πολεμικά όπλα για να σκοτώσουν χιλιάδες αθώους πολίτες, δεν είναι μουσουλμάνοι. Είναι χριστιανοί και εβραίοι. Παρ' όλα αυτά, άνθρωποι που ανήκουν στον λεγόμενο "χριστιανο-ιουδαϊκό πολιτισμό", άνθρωποι που υποστηρίζουν τα αμερικανο-βρετανο-ισραηλινά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, άνθρωποι που στέλνουν τα παιδιά τους να πολεμήσουν σ' αυτούς τους αδίστακτους και άχρηστους πολέμους, στο όνομα της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας (που στην ουσία είναι απλώς συνώνυμα της απληστίας και της μεγαλομανίας τους!), τολμούν να αποκαλούν τους εαυτούς τους "διαφωτισμένους" και να επιρρίπτουν όλες τις ευθύνες σε κάποια υποτιθέμενη "σύγκρουση πολιτισμών".
Αραγε, ποια λύση προτείνει αυτός ο χτυπημένος από τον τρόμο κόσμος, σε ανθρώπους από την Παλαιστίνη, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, που καθημερινώς γεύονται βία, βασανισμούς και ταπεινώσεις από τους εγκληματίες της Δύσης; Ενα μόνο πράγμα τούς προσφέρει αυτός ο "διαφωτισμένος" κόσμος. "Γίνετε σαν και μας", τους λέει. "Φτιάξτε μια Δημοκρατία σαν και τη δική μας, αγκαλιάστε τις δικές μας αξίες -δηλαδή τις αξίες εκείνες που μας κάνουν να σας απεχθανόμαστε, να σας μισούμε, να σας θεωρούμε κατώτερους, υποανάπτυκτους, να θέλουμε να σας εκπολιτίσουμε ή και να σας εξαφανίσουμε".Αυτή, κυρίες και κύριοι, είναι η στάση που επιτρέπει σε Αμερικανούς στρατιώτες να βιάζουν, να βασανίζουν και να δολοφονούν μουσουλμάνους -άνδρες, γυναίκες και παιδιά- κατά χιλιάδες. Είναι αυτή η "λογική" που επιτρέπει σε Ισραηλινούς στρατιώτες να διατάσσουν Παλαιστίνιες γυναίκες να γδύνονται μπροστά στα παιδιά τους, για να τους κάνουν σωματικό έλεγχο για λόγους ασφαλείας. Αυτή η θέση που σας περιέγραψα μόλις τώρα, είναι που επιτρέπει σε διευθυντές φυλακών να κρατούν κόσμο σε ανθυγιεινές, απάνθρωπες συνθήκες, χωρίς καθαρό νερό, χωρίς ένα στρώμα της προκοπής για να ξαπλώσουν, και πολλές φορές, όσον αφορά τις μανάδες, χώρια από τα νεογέννητα μωρά τους, να μην μπορούν ούτε να τα θηλάσουν.Εν ονόματι της θεωρίας που λέει "να μοιάσετε σε μας - να γίνετε δημοκρατικοί σαν και μας", φράσσουν τον δρόμο των παιδιών προς την Παιδεία, κλέβουν τη Γη και τις περιουσίες από εργαζόμενους ανθρώπους, καταστρέφουν τα χωράφια και τα πηγάδια τους, ξεριζώνουν τα δέντρα τους.
Εν ονόματι αυτής της ισοπεδωτικής "θεωρίας", επιτρέπουν σε Ισραηλινούς πιλότους να ρίχνουν εκατοντάδες βόμβες τού ενός τόνου, σε μία μόνο ημέρα, πάνω στην πολυπληθέστερη περιοχή του κόσμου, τη Λωρίδα της Γάζας. Αυτή η "λογική" είναι που επιτρέπει στο Ισραήλ να εκδίδει ρατσιστικούς νόμους, που χωρίζουν τις μητέρες από τους γονείς και τα παιδιά τους.Οι γυναίκες από την Παλαιστίνη, το Ιράκ και το Αφγανιστάν είναι μητέρες, όπως και εγώ. Και όταν χάνουν παιδί, ακόμα και εάν είναι ένα από δώδεκα, ο πόνος τους είναι ίδιος με τον δικό μου. Εκτός του ότι χάνουν, όμως, τα παιδιά τους, χάνουν και τα σπίτια τους, τα λίγα απαραίτητα για το προς το ζην αγαθά τους, και το ίδιο τους το μέλλον. Ο κόσμος, δυστυχώς, δεν ανταποκρίνεται στον πόνο τους, δεν διεκδικεί την τιμωρία των βασανιστών ή δολοφόνων τους. Η τιμή και η περηφάνια αυτών των γυναικών έχει θρυμματιστεί. Η ταυτότητά τους έχει και αυτή γίνει κομμάτια, η κραυγή τους δεν ακούγεται πια, η πίστη και τα έθιμά τους, ο τρόπος της ζωής τους επί αιώνες τώρα γίνονται αντικείμενα χλευασμού και απαξίωσης.«Αληθινοί στρατιώτες»Οι Ισραηλινοί στρατιώτες μπορεί να μην έχουν δει ούτε έναν Αραβα πρόσωπο με πρόσωπο έως την ημέρα που θα καταταγούν. Και όμως, επί 12 χρόνια στα σχολεία τους μαθαίνουν ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι παρά πρωτόγονοι, που γεννούν παιδιά με τη σέσουλα ώστε να τα βγάλουν αύριο στους δρόμους και να πετάνε πέτρες "στους ειρηνόφιλους στρατιώτες μας", αγράμματοι, διότι "δεν λαμβάνουν τη δική μας μόρφωση", άξεστοι και βρώμικοι, "γιατί δεν έχουν την ίδια με μας αντίληψη του σαβουάρ βίβρ", ντύνονται διαφορετικά και σκεπάζουν τα κεφάλια τους με μαντίλες.
Από τα μικρά Ισραηλινόπουλα στερούνται το δικαίωμα και η ευκαιρία να γνωρίσουν τους Αραβες γείτονές τους, να παίξουν με τους συνομήλικούς τους. Δυστυχώς, εκπαιδεύονται να τους βλέπουν μόνον ως "αχρείαστα στοιχεία". Γι' αυτό σας λέω: αυτό δεν είναι εκπαίδευση - είναι μόλυνση της σκέψης!Ο επιστήμονας Ρίτσαρντ Ντόκινς (Richard Dawkins) ήταν ο πρώτος που μίλησε για τους ιούς που μολύνουν τον εγκέφαλο των ανθρώπων, τη σκέψη τους. Τα μικρά παιδιά δεν έχουν ανοσία στα μικρόβια αυτά. Αντιθέτως, πολύ πιο εύκολα προσβάλλονται. Τα δικά μας παιδιά προσβάλλονται από αυτόν τον εγκεφαλικό ιό σχεδόν από την ημέρα που γεννιούνται. Ετσι, φτάνοντας στην εφηβική ηλικία, είναι κιόλας έτοιμα να γίνουν "αληθινοί στρατιώτες". Δηλαδή, να σκοτώσουν.Ακούστε την εισαγωγή από μια εργασία που έγραψε ο Ταλ Σελά, ένας φοιτητής μου στο πανεπιστήμιο:"Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1997 βρέθηκα στον Λίβανο, σε μια αποστολή σωτηρίας, όπως ονομάστηκε. Ολοι οι φίλοι μου συμμετείχαν στη μάχη που δόθηκε και στην οποία 12 στρατιώτες μας σκοτώθηκαν. Λίγες μέρες μετά, και αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ, άρχισα να νιώθω ευτυχία που γλίτωσα, που ζούσα ακόμα. Υστερα από περίπου έναν χρόνο, όμως, περιέπεσα σε βαθιά κατάθλιψη. Ημουν μονίμως λυπημένος και κακόκεφος. Αποφάσισα να δω έναν ψυχολόγο. Υστερα από μερικές συνεδρίες, μπόρεσα να μαζέψω κάποια από τα κομμάτια μου και άρχισα να ανακτώ δυνάμεις, ψυχικές και σωματικές. Μπόρεσα σιγά-σιγά να αναδιοργανώσω τις σκέψεις μου. Και συνειδητοποίησα τότε πως η πνευματική κρίση που έπαθα, ήταν, στην ουσία, ηθική κρίση. Μια κρίση συνείδησης. Αισθάνθηκα ενόχληση, ντροπή και οργή. Πώς μπόρεσα να είμαι τόσο αφελής, και να αφήσω τον εαυτό μου να γίνει όργανο οποιουδήποτε; Πώς μπόρεσα εγώ, ένας άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στην ειρήνη, να αφήσω τον εαυτό μου να εκτεθεί σε μια τέτοια βάρβαρη εμπειρία, παρά τη θέλησή μου;".
Σήμερα, όπως κάνω κάθε δεύτερη εβδομάδα, μετέφερα με το αυτοκίνητό μου ακτιβιστές υπέρ της ειρήνης, στο φυλάκιο του ισραηλινού στρατού όπου γίνονται εξονυχιστικοί έλεγχοι σε όσους πηγαίνουν προς ή επιστρέφουν από τη Γάζα. Είδα έναν αξιωματικό να περνάει χειροπέδες σ' έναν ταξιτζή, γιατί δεν υπάκουσε, λέει, στις εντολές των στρατιωτών να παρκάρει "εδώ" και όχι "εκεί". "Του το είπαμε χίλιες φορές", δικαιολογήθηκαν οι στρατιώτες. Ο ταξιτζής ήταν ξαπλωμένος μπρούμυτα στην άσφαλτο, που έκαιγε από τον καλοκαιρινό ήλιο. Διψούσε, και μούγκριζε από τον πόνο. Επί ώρες τον είχαν εκεί. Σκέτο βασανιστήριο. Και αναρωτιέμαι: τι είναι εκείνο που ωθεί αυτά τα νεαρά Εβραιόπουλα να παίζουν τον ρόλο αδίστακτων βασανιστών και δικαστών; Κατά τη γνώμη μου, είναι το "Μέγα Σιωνιστικό Ιστορικό", που λειτουργεί ως συλλογική συνείδηση σε όλη την ισραηλινή κοινωνία. Αυτό το "Μέγα Αφήγημα", είναι το σύστημα των αξιών που μας κάνει, τάχα, να ανήκουμε σε μια ιδιαίτερη συλλογικότητα.Αυτό είναι το σύστημα που υπαγορεύει τη σχέση μεταξύ των Παλαιστινίων και ημών. Ενα σύστημα που, μέσω των γονιών, των δασκάλων και των πολιτικών ηγετών, μολύνει τα μυαλά των παιδιών μας, και τα κάνει, αντί να επιδιώκουν την ειρηνική και αρμονική συνύπαρξη με τους γείτονές τους, να τους σκοτώνουν, να τους ταπεινώνουν και να καταστρέφουν τα σχολεία, τις βιβλιοθήκες και τα νοσοκομεία τους. Είναι το σύστημα που έχει πείσει αυτά τα ευάλωτα παιδικά μυαλά ότι η δολοφονία που διαπράττουν, έχει νομική υπόσταση και εύηχες εξηγήσεις, όπως "εκκαθάριση", "τιμωρία", "επιχείρηση", "αποστολή", και άλλα παρόμοια.Τα μικρόβια του μυαλού Παρ' όλο που μιλώ σήμερα για τα αγόρια από το Ισραήλ, έχω να σας πω ότι δεν είναι μόνο ισραηλινή υπόθεση αυτή της "εγκεφαλικής μόλυνσης". Ο 7χρονος ανιψιός μου, ο Ντορόνι, που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήρθε στο σπίτι μια μέρα και μου ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει στρατιώτης για να πάει να πολεμήσει στο Ιράκ και έτσι να σώσει, λέει, την Αμερική. Πόσα παιδιά, αλήθεια, δεν σκέφτονται με αυτόν τον ανόητο τρόπο; Και πόσα δεν πραγματοποίησαν την επιθυμία τους, πηγαίνοντας στο Ιράκ και πεθαίνοντας εκεί, με ύστατη φράση στα χείλη τους εκείνη που λέει "Ο Θεός να σώζει την Αμερική"; Πώς θα σβήσουμε, άραγε, από τα μυαλά των παιδιών μας αυτά τα φονικά δηλητήρια;
Ο ανθρώπινος ψυχισμός, λέει ο Ντόκινς, πάσχει από δύο μεγάλες ασθένειες: την παρόρμηση να συνεχίζει τις βεντέτες από γενιά σε γενιά και την τάση να προσκολλά ομαδικές ταμπέλες στους ανθρώπους, αντί να τους βλέπει ως μεμονωμένα άτομα.Ολοι μας υποφέρουμε πολύ εξαιτίας αυτών των ταμπελών, αλλά μόνον εκείνοι που γνώρισαν τον θάνατο εξαιτίας τους, συνειδητοποιήσαμε, και τώρα πια ξέρουμε, ότι ο μόνος τρόπος να απαλλαγείς από αυτές τις ταμπέλες είναι να τις αρνηθείς. "Οχι, ευχαριστώ", να λες. "Δεν θα με βαφτίσετε εσείς, ούτε χριστιανό, ούτε μωαμεθανό. Ούτε ειρηνόφιλο. Ούτε έξυπνο. Ούτε διαλεκτό. Θα αποφασίσω μόνος μου τι είμαι και δεν θα το κάνω βούκινο". Ο μόνος τρόπος για να κατανικήσει κάποιος τα ψεύτικα συστήματα των αξιών είναι να τα εκθέσει. Τα μικρόβια του μυαλού καταπολεμώνται μόνον εάν αυξηθούν οι φωνές σαν του Ταλ ή άλλων Ισραηλινών διαφωνούντων, όπως είναι εκείνοι που ανήκουν στην οργάνωση "Μαχητές για την Ειρήνη".Τα περισσότερα από τα παιδιά μας, των οποίων τα μυαλά έχουν ήδη μολυνθεί, δεν πρόκειται να απαλλαγούν από αυτόν τον φοβερό ιό παρά μόνον όταν αναπαυθούν οριστικά στο υπόγειο βασίλειο των νεκρών παιδιών, που δυστυχώς συνεχώς μεγαλώνει. Μόνον εκεί θα καταλάβουν ότι δεν έχει τελικά καμία σημασία εάν το κεφάλι τους ήταν ασκέπαστο ή όχι μέσα σε μια συναγωγή, σε μια εκκλησία ή σε ένα τέμενος ή εάν ήπιαν μια ζεστή σοκολάτα μετά την ωραία πίτσα τους, λίγο πριν ανατιναχθούν από κάποιον που ούτε έφαγε, ούτε ήπιε.Ισραηλινές, Αμερικανίδες, Εγγλέζες και Ιταλίδες μητέρες ανατρέφουν τα παιδιά τους με όλη την αγάπη και τη φροντίδα που μπορούν, μόνο για να τα θυσιάσουν στο τέλος στον "θεό του θανάτου", ωσάν η μήτρα τους να είναι ένα εθνικό ή και διεθνές ακόμα "περιουσιακό στοιχείο", ενώ την ίδια στιγμή οι πατεράδες ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να υπηρετούν με περηφάνια στρατούς που τάχα φροντίζουν μόνο για την άμυνα της χώρας, για τη δημοκρατία ή την ειρήνη της ανθρωπότητας.
Να ζητήσουμε συγχώρεσηΚαι όταν αυτά τα παιδιά πεθάνουν προς όφελος και κέρδος κάποιων άλλων, και σίγουρα όχι της πατρίδας, οι μαμάδες και οι μπαμπάδες, όπως διδάχτηκαν, τα κηδεύουν με ταπεινότητα και περηφάνια, βάζουν τις φωτογραφίες τους πάνω από το τζάκι και ψιθυρίζουν αναστενάζοντας: "κοίτα τι όμορφος που είναι με τη στολή"!Ηρθε, νομίζω, η στιγμή να πούμε σε όλους αυτούς τους πονεμένους γονείς, αλλά και σε εκείνους που σίγουρα θα βρεθούν στη θέση που είμαστε εμείς σήμερα, ότι οι στρατιωτικές στολές, τα αξιώματα και τα μετάλλια δεν έχουν καμία ομορφιά -μόνον ασχήμια. Να τους πούμε ότι η ταπεινότητα και περηφάνια τους είναι άστοχη.Είναι καιρός να πούμε στους ανά τον κόσμο Εβραίους ότι ο μόνος τρόπος για να αποθαρρύνουμε τον αντι-σημιτισμό είναι καταδικάζοντας τη μόνη κυβέρνηση στον κόσμο που στέλνει νεαρά αγόρια και κορίτσια σε σίγουρο θάνατο, και που τιμωρεί σε σημείο γενοκτονίας ένα ολόκληρο σημιτικό έθνος. Είναι καιρός να τους εξηγήσουμε ότι η κυβέρνηση αυτή είναι η κυβέρνηση του Ισραήλ, και ότι αυτή -μαζί με τις ενέργειες του ισραηλινού στρατού- και όχι κάποιο αρχέγονο μίσος για την εβραϊκή φυλή, είναι ο λόγος της εφεύρεσης ενός νέου συμβόλου που βλέπουμε συχνά τελευταία στις φιλο-παλαιστινιακές διαδηλώσεις, όπου το αστέρι του Δαβίδ έχει εξισωθεί με τη χιτλερική σβάστικα.Αύριο είναι η Γιομ Κιπούρ (Yom Kippur, εορτάζεται τον Σεπτέμβριο με Οκτώβριο), η πιο ιερή ημέρα των Εβραίων. Αυτήν την ημέρα, ζητάμε συγχώρεση. Θα ήθελα να αποστηθίσω μια στροφή από ποίημα του Χανόχ Λεβίν (Hanoch Levin, 1943 - 1999), ενός από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς του Ισραήλ, κατά τη δεκαετία του '70:"Πάτερ Ημών, όταν σταθείς πάνω στον τάφο μουγηραιός και κουρασμένος και πολύ μόνος,Και ιδείς πως θα με θάψουν στο χώμα...Ζήτα μου να συγχωρέσω εσένα, πατέρα μου".Ολοι πρέπει να ζητήσουμε συγχώρεση από τα παιδιά μας. Συγγνώμη, να τους πούμε, που δεν αγωνιστήκαμε όσο έπρεπε για να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, που δεν αρνηθήκαμε τους φονικούς εγκεφαλικούς ιούς, πριν τους φυτέψουν οι διάφοροι μέσα στα κεφάλια τους, να πούμε "όχι, τα δικά μας παιδιά δεν θα φοιτήσουν στα σχολεία σας, δεν θα πάνε στον στρατό σας, δεν θα τραγουδήσουν τους ύμνους σας". Να κοιτάξουμε τα αθώα, έκπληκτα, προδομένα προσωπάκια τους, και να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας: γιατί αυτή η γραμμούλα αίματος να σκίζει έτσι το πέταλο του τόσο τρυφερού μάγουλου του παιδιού μου;».

2006-12-01T12:58:00.000-08:00

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΙΙ- ΟΙ Μ.Κ.Ο.

Όπως έγραψα και στο προηγούμενο post, αφορμή για την επίσκεψή μου στην Παλαιστίνη υπήρξε ένας καλός φίλος που εργάζεται σε ελληνική ΜΚΟ. Γι’ αυτό ήταν και πολύ φυσικό τις πρώτες μου πληροφορίες γενικότερα για το «Παλαιστινιακό» να τις μάθω από εκείνον. Από αυτόν πήρα και τις πρώτες μου πληροφορίες, όπως ήταν φυσικό, για τον ρόλο των ΜΚΟ στην περιοχή, τις οποίες και σας μεταφέρω. Κατ’ αρχήν στις οργανώσεις αυτές εργάζεται πλέον πολύ κόσμος, θα λέγαμε, διεκπεραιωτικά. Κι αυτό γιατί πολλοί από τους ενασχολούμενους είναι άνεργοι στη χώρα τους και με αυτή τους την ιδιότητα αποκτούν εργασία, άλλοι είναι επαγγελματίες με την έννοια ότι εργάζονται εδώ και πολλά χρόνια σε ΜΚΟ, άλλοι μέσα από τον ρόλο τους αρχίζουν να έχουν αναγνώριση και τέλος, άλλοι γιατί έχουν πολιτικο-ιδεολογικούς λόγους(κυρίως αριστεροί) και γι’ αυτό ασχολούνται στενότερα με το αντικείμενο θέλοντας να προσφέρουν ή ακόμα και να συμβάλλουν στην επίλυση του πολιτικού ζητήματος. Οι ξένες οργανώσεις διακρίνονται σε αγγλοσαξονικές (με ανθρωπιστικό ενδιαφέρον) και στις Μεσογειακές που εστιάζουν περισσότερο στα πολιτικά ζητήματα. Αυτές αριθμητικά δεν ξεπερνούν τις 10. Ανάμεσα στα στελέχη τους, βέβαια, θα πρέπει να πούμε ότι υπάρχει κι ένα 1-2% που είναι θρησκευόμενοι και βλέπουν τα πράγματα και από μια ηθική σκοπιά. Ο αριθμός των ΜΚΟ που βρίσκονται στην Παλαιστίνη αυτή τη στιγμή είναι περίπου 90 μαζί με τις παλαιστινιακές ΜΚΟ. Οι περισσότερες από τις παλαιστινιακές ΜΚΟ έχουν πολιτικό προφίλ, στηρίζονται στη κοινωνία πολιτών, αφού δεν έχουν οργανωμένο Κράτος, και προσφέρουν περισσότερο κοινωνικά άλλοτε κτίζοντας ιδιωτικές κλινικές κι άλλοτε υποστηρίζοντας συνεταιρισμούς ή εκπαιδεύοντας τον πληθυσμό σε συγκεκριμένα επαγγέλματα. Οι ΜΚΟ βασίζονται σε χρήματα της Ευρώπης και της Αμερικής τα οποία διαχειρίζεται το Υπουργείο Εσωτερικών – Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης και Συνεργασίας αυτού που, μπορούμε να ονομάζουμε, Παλαιστινιακό Κράτος. Και το λέμε αυτό γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει Παλαιστινιακό Κράτος από την ώρα που παρεμβάλλεται το Ισραηλινό Κράτος. Πώς παρεμβάλλεται; Πρώτα απ’ όλα κτίζοντας τείχη και εμποδίζοντας τον κάτοικο της Δ. Όχθης(εκεί που τα σύνορα χωρίζονται από τον Ιορδάνη) να πάει στα διπλανά παλαιστινιακά χωριά ή στην παραλιακή Γάζα που είναι, επίσης, παλαιστινιακό έδαφος. Τι γίνεται σε αυτά τα τείχη-φυλάκια; Έλεγχος. Και, μάλιστα αυστηρός! Αν δεν έχεις άδεια – ΔΕΝ περνάς και, για να πάρεις άδεια πρέπει να έχεις λευκό ποινικό μητρώου(πράγμα αδύνατον για τους παλαιστινίους πάνω από μια ηλικία). Τα τείχη έχουν κτιστεί, υποτίθεται για ασφάλεια …αλλά μέσα στο παλαιστινιακό έδαφος εντελώς τυχαία….!!! Και πώς γίνεται το νερό να είναι πάντα από την πλευρά που το τείχος περικλείει τους ισραηλινούς οικισμούς ή εποικισμούς….!Ετσι το 80% του νερού είναι Ισραηλινό.
Αλλά ας επανέλθουμε στο θέμα των ΜΚΟ. Τις ημέρες που έμεινα προσπάθησα να δω και τα κατάφερα, αρκετούς εκπροσώπους παλαιστινιακών κομμάτων αλλά και ακτιβιστές από την Ισραηλινή πλευρά που υποστηρίζουν τη συνύπαρξη με τους παλαιστίνιους. Στο κοινό ερώτημα που τους έκανα σχετικά με τον ρόλο των ΜΚΟ, η απάντηση ήταν ΚΟΙΝΗ. Οι ΜΚΟ έχουν γίνει καθεστώς και αυτό που, πλέον προσφέρουν, είναι να βολεύονται τόσο οι Παλαιστίνιοι σαν δημόσιοι υπάλληλοι που εξαρτώνται οικονομικά από τη Δύση, όσο και οι Ισραηλινοί και οι υποστηρικτές τους γιατί τελικά κανείς δεν ενδιαφέρεται για το Πολιτικό ζήτημα εφόσον κάποιοι «φιλάνθρωποι» έχουν αναλάβει τον ρόλο του ρυθμιστή και φυσικά του παρατηρητή εκ του ασφαλούς. Οι βολεμένοι όλοι, δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον ν’ αλλάξει η πολιτική κατάσταση και το εύκολο είναι πάντα πιο εύκολο….. και ουδέν μονιμότερο του προσωρινού….

…συνεχίζεται: προχωρώντας στην ουσία….

2006-11-26T11:41:00.000-08:00

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ –Μια πρώτη περιήγηση

Το ταξίδι στην Παλαιστίνη ήταν μοναδική εμπειρία. Παρά τις πρώτες δυσκολίες που συνάντησα στην ανάκριση στο αεροδρόμιο του Tel-Aviv, οι επόμενες μέρες πέρασαν πολύ γρήγορα και δημιουργικά, γεμάτες δράση και συναντήσεις με ανθρώπους που άλλοτε ήσαν μειονότητα από την πλευρά των Ισραηλινών κι άλλοτε από τη πλευρά των Παλαιστινίων. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το ξενοδοχείο μου στην Παλαιά Πόλη (Ιερουσαλήμ) ήταν πολύ κοντά από την παλαιά είσοδο της Πόλης, την Damascus Gate. Έφθασα χαράματα και κατά το μεσημέρι, μετά από τεταμένη ξεκούραση(καινούργιο μέρος βλέπετε), βγήκα την πρώτη μου βόλτα για να συναντήσω τον φίλο μου που είναι συντονιστής σε NGOs οργάνωση. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά συνειδητοποίησα ότι το ξενοδοχείο ήταν ακριβώς στην καρδιά του souk και αμέσως με πλημμύρισαν οι μυρωδιές και τα’ αρώματα, οικεία αναγνωριστικά της ανατολής(τα θυμόμουνα κι από τη Συρία άλλωστε). Οι σκεπαστές αγορές έχουν μεταδίδουν μια ζεστασιά και μιαν οικειότητα, τύπου γειτονιάς και, μιας και έμεινα μια εβδομάδα εκεί, ένοιωσα μέρος της οικογένειας….Με τον φίλο μου συναντηθήκαμε στο Πατριαρχείο που κι αυτό φρουρείται όλο το 24ωρο, όπως άλλωστε και όλες οι είσοδοι της πόλης (και οι 7 πύλες που έκανε ο Σαρόν). Πήγαμε για ένα ελαφρύ γεύμα στο Παπα-Ανδρέας(τι υπονοεί άραγε η ονομασία;;;) και από εκεί είδα πανοραμικά τη Πόλη με τις εκκλησίες, το Dom of the Rock, το τζαμί (αυτό με το «χρυσό» τρούλο απ’ όπου λένε ότι ανελήφθη στους ουρανούς ο Μωάμεθ), το όρος των ελαιών, το εβραϊκό κοιμητήριο, τις satellite κεραίες, τις στέγες και αρκετές ισραηλινές σημαίες να κυματίζουν…
Περπατήσαμε αρκετά την Πόλη και πολύ εύκολα, στη συνέχεια του δρόμου της αγοράς, βρεθήκαμε στη δυτική πλευρά της Πόλης που κατοικούν ισραηλινοί-εβραίοι και στο τοίχος των δακρύων. Φυσικά η «άλλη» πλευρά δεν ήταν γειτονιά. Αντίθετα ως νεόκτιστη με μια άσπρη πέτρα και δυτική αρχιτεκτονική μεγαλούπολης, μάλλον μετέδιδε ψυχρότητα και απόσταση. Στα στενά δρομάκια κυκλοφορούσαν ορθόδοξοι Εβραίοι με το καπέλο και κοτσιδάκια, απλοί θρησκευόμενοι με το χαρακτηριστικό καπελάκι, τουρίστες και φυσικά εμείς παρατηρώντας και σχολιάζοντας.
Το ίδιο βράδυ καταλήξαμε στο εστιατόριο του περίφημου Jerusalem Hotel. Εκεί συνηθίζουν να συναντιόνται, κυρίως για συνεντεύξεις, ξένοι ανταποκριτές, NGO’s, ερευνητές, επισκέπτες και φυσικά οι ένοικοι του ξενοδοχείου. Εκεί, επίσης, κάθε Δευτέρα και Παρασκευή έχει πρόγραμμα με αραβική μουσική….αλλά το γλέντι θα σας το περιγράψω αργότερα. Το φαγητό καταπληκτικό, σαλάτες, χούμους, μποτάμπαλ και φυσικά αραβικές πίτες. Η πρώτη μέρα κάπως έτσι κύλησε, δηλαδή ανιχνευτικά και ήσυχα.
……..πριν μπω στην Damascus Gate για μια ακόμα φορά στην είσοδο είδα τους ένοπλους στρατιώτες να στέκονται στην πόρτα και να επιβλέπουν….ευτυχώς, ακόμα ένοιωθα τουρίστρια!

...συνεχίζεται με φωτογραφίες και το Β' μέρος: Οι συναντήσεις

2006-10-27T11:34:00.000-07:00

Έχω ένα Φίλο.

Δεν τον έχω δει ποτέ μόνο τον ακούω …άλλοτε μου γράφει κι άλλοτε τον διαβάζω. Είναι μια Φωνή αλλά είναι κι άγγελος…είναι καλός μαντατοφόρος, καίριος, συντροφικός, με χιούμορ και μια ανεξάντλητη «περιέργεια» ζωής, είναι «παρών». Και είναι παρών, κυρίως, στα δύσκολα…γιατί στα δύσκολα τον άκουσα και στα δύσκολα τον γνώρισα. Παρ’ όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας –γεμάτη από υποχρεώσεις και τρέξιμο- επικοινωνούμε πάντα στη σωστή στιγμή γι’ αυτό και η φιλία μας χτίζεται με γερά υλικά. Υπάρχουν κι άλλες μικρές φωνές διάσπαρτες που τις διαβάζω και η κάθε μια είναι μοναδική και αναγνωρίσιμη γιατί μερικές φορές τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις καλύτερα όταν γράφει. Για όλους αυτούς αλλά για τον Φίλο περισσότερο αντιγράφω:

ΑΓΓΕΛΩΝ ΣΗΜΑ

Ένα βράδυ που κοιταζόμουνα στους τοίχους γύρω μου
Κατάλαβα πώς είχα αγαπήσει
Κατάλαβα πώς ήμουν μέσα σε τόσους πολλούς
Που όλοι ήσαν ΕΝΑΣ και τρόμαξα

Από εκείνο το βράδυ συναντάω αγγέλους και χορεύουμε.

2/92

2006-10-20T12:11:00.000-07:00

ΑΦΟΡΜΕΣ…

Μου αρέσουν οι αφορμές, κυρίως, γιατί μου θυμίζουν αφορμές. Έρχονται στο μυαλό μου πρόσωπα, στιγμιότυπα, βιώματα, εποχές που νόμιζα ότι δεν θα υπάρξουν άλλες...
Είμαι ακόμα εδώ, ο ίδιος άνθρωπος με άλλη ηλικία και κάθε φορά αναρωτιέμαι: Ποιος είναι αυτός που τα έζησε; Πόσες ζωές πριν και πόσες ζωές μετά; Εκτός από την χειροπιαστή ζωή, ζω πάντα και μια δεύτερη, αφηρημένη ζωή, εκείνη του παρατηρητή.
Παράλληλη η ζωή: Σφαίρα του ήρεμου συλλογισμού, μειδίαμα νυχτερινό, απαλή μυρωδιά δροσίζει, με την άκρη του ματιού καταγράφω.
Κοντά η ζωή: Σε διαρκή αναμονή, τόσο που μερικές φορές την προσπερνάω.
-Αν δεν ήξερα τόσα πολλά δεν θα σε καταλάβαινα.
-Και το λουλούδι απάντησε: Ανόητε! Φαντάζεσαι πώς ανθίζω για να με δουν; Ανθίζω για δικό μου λογαριασμό, επειδή έτσι μ’ αρέσει, κι όχι για τους άλλους. Η δική μου χαρά πηγάζει από το γεγονός ότι υπάρχω και ανθίζω...

Angie I still I love you αφορμή μου…

2006-09-30T07:12:00.000-07:00

ΤΟ ΔΙΧΩΣ ΑΛΛΟ

Επιτρέψτε μου να σας μεταφέρω ένα ελάχιστο δείγμα της ποιητικής μου συλλογής που νοιώθω επίκαιρο ΣΗΜΕΡΑ. Σήμερα, μιαν Άλλη Μέρα. Μια μέρα που τα μάτια μου βλέπουν αλλιώς γιατί είμαστε Όλοι Καλύτερα Εδώ και γιατί μαθαίνουμε κάθε μέρα μα κάθε μέρα να εκτιμάμε ό,τι έχουμε. Το Πολύτιμο αυτό δικό μας ΕΧΩ, είμαι ΚΟΝΤΑ. Σας εύχομαι να το κρατάτε και, κυρίως, να το εκτιμάτε.

Ποτέ την μοναξιά μου
Δεν συντρόφεψα
Σκέτο σεντόνι και προσκέφαλο
Να την κοιμίσω

Τουναντίον ξεπέρασα
Το φράγμα της απόστασης
Σαν το δρομέα ενάντια
Στην θύελλα
Αγνοώντας τον κίνδυνο
Να χωρίσω το πρώτο μου όνειρο
Απ’ τα δαρμένα κύματα
Θέλησα να το κρατήσω
Ζωντανό
Το δίχως άλλο

Μετρώ μονάχα δυό φορές
Σαν το πλευρό της νύχτας
Απ’ όποια όψη κι αν το δώ
Κι όποιο μ’ αρπάξει πρώτο

………………….από την Ποιητική μου συλλογή ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ αφιερωμένο σε όσους εκτιμούν τα δύσκολα, τα μοναχικά,…τις μάχες.

2006-09-19T13:03:00.000-07:00

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΝΘΕΤΟ της Κικής Δημουλά
Από την ποιητική συλλογή ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ

Σε κάποιαν ακανθώθη εντολή τότε
Πιάστηκε η ωραία κουνουπιέρα μου
Και με καταφάγανε τα φτερωτά βομβώδη
Είμαι.
Ανέβηκα στο πρώτο φορτηγό κλάμα
Που περνούσε και γεννήθηκα στην Αθήνα.

Μεγάλο σπρωξίδι, περίμεναν πίσω από μένα
Να γεννηθούν οι άλλοι ουρές εκατομμύρια.
Πίσω από μένα κι όμως πρόφτασαν όλοι αυτοί να είναι σήμερα
Διαπρεπώς νεότεροί μου.

Εκείνη η μάνα-μέρα μου πέθανε
Στη γέννα δεν με γνώρισε.

Ξαναγεννήθηκα μετά
Σε διάφορες πρωτεύουσε
Ανάλογα που μ’έσπερνε κάθε φορά
Το πάμφωτο κάποιας πυγολαμπίδας.
Κι άντε πάλι να σαλτάρω σε όποιο φορτηγό
Κλάμα νεογέννητη ξανά.

Μίλησα νωρίς. Είπα:θυμάμαι
Φουρκίστηκε η μάνα μου, μη βάζεις
Όλα τα παλιοπράματα από χάμω στο στόμα σου.

Μεγάλωσα αυτοδίδακτα ακούγοντας το κύμα
Τι φυσικά μετακινεί τα βότσαλα
Κρυφακούγοντας τον κρότο
Της εύκολης σύνθλιψης
Προηγούμενων θέσεων.

Μετέφρασα ηχώ σε πολλά ξένα λάθη.
Δαπάναις μου ασφαλτόστρωσα το ανώφελο
Για να κυκλοφορεί ασκόνιστος ο χωματόκοσμος.

Εκλαϊκευσε το ένα σε πολλά.
Απέδειξα μαθηματικώς
Πώς με τη μέθοδο των δύο είναι αδύνατο
Το μέτρημα των άστρων. Ο καθένας βγάζει
Διαφορετικό αποτέλεσμα απομάκρυνσης.

Έλαβα μέρος σε πολλές παραδοχές.
Έκανα τατουάζ με λεπτοδείχτες
Και άκουσα το γήρας των σειρήνων
Χωρίς να δεθώ σε κατάρτια.
Το μετρικό μου από το θαύμα
Το παραχώρησα στο θαύμα.

Μετά τη δωρεά του σώματός σου στο θυμάμαι
Σ’ αυτά τα παλιοπράματα που έβαζα στο στόμα μου
Από χάμω και θύμωνε η μάνα μου
Ζήσανε εκείνα καλά
Κι εσύ θαρρώ ακόμα καλύτερα.

2006-09-13T12:24:00.000-07:00

EN PASSANT.......

Και τώρα αποφάσισα να γράψω! Όχι γιατί βρήκα τον χρόνο-το τελευταίο διάστημα δεν προλαβαίνω πουθενά να μείνω μόνη- ούτε, όμως, και γιατί είχα έμπνευση. Έτσι. Αποφάσισα να γράψω ανάμεσα στην απλή, δύσκολη καθημερινότητά μου, όπως μια φυσική κατάσταση.

Παρατηρώ:
-Οι μεγάλες δυστυχίες δεν επιτρέπουν στις μικρότερες να γίνουν αισθητές και αντιστρόφως.
-Δεν υπάρχει τριαντάφυλλο χωρίς αγκάθια. Πολλά αγκάθια, όμως, είναι χωρίς τριαντάφυλλο.
-Τίποτε δεν διαταράσσει το μειδίαμά μου στο σκοτάδι.
-Χωριστές στιγμές μας ενώνουν.
-Χάρηκα που σε είδα…φωτεινό.
-Κι αυτός από το «ένδοξο παρελθόν» μου ξεχάστηκε. Αυτός ακόμα δεν κατάλαβε.
-Βρίσκω πάντα, όταν γυρίζω σελίδα, μιαν άλλη.
-Μεσημβρία. Κοίτα μην σε πάρει από κάτω…Χάθηκες…
-Περί αυτού επρόκειτο:Απλά μια επίσκεψις που αναχωρούσε.
-Χαριτωμένη γνωριμία στο διαδίκτυο-ακόμα εξελίσσεται…..

Αυτά στα γρήγορα είναι που σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας. Γιατί ακόμα κι όταν δεν υπάρχει χρόνος –αυτός δεν σταματάει.

2006-09-01T12:41:00.000-07:00

Για την Ρηνιώ Παπανικόλα………..

Με την Ρηνιώ μας συνδέει ένα δενδράκι με 3 κλαριά που φυτέψαμε στον κήπο της ποίησης. Εκείνη, η Δέσποινα η Τομαζάνη κι εγώ την άνοιξη του 1996. Ήταν τότε που, μαζί με τη Ρηνιώ, καταστρώναμε την έκδοση της πρώτης μας ποιητικής συλλογής από τον ίδιο εκδότη. Με την ευκαιρία της έκδοσης, συναντηθήκαμε σ’ ένα ταβερνάκι της Καισαριανής. Απ’ την αρχή η Ρηνιώ με κέρδισε για το πνεύμα της, τις εύστοχες ερωτήσεις που έκανε με δήθεν αφέλεια και, κυρίως, για το χιούμορ της. Και βέβαια αυτό το χιούμορ δεν ήταν τίποτα άλλο από το γνωστό Μυτιληνιό χιούμορ. Μέσα από ευθείες ερωτήσεις, από παραβολές και γενικότητες, αν δεν πρόσεχες, αν δεν καταλάβαινες τον πειρασμό στην κουβέντα, κινδύνευες να πέσεις στην παγίδα του πειράγματος. Κι αυτό το πειραχτήρι ήταν αδίστακτο! Αλίμονο σου, αν απαντούσες, δεν θάχες ξεμπερδεμό και η μια παρόλα θάφερνε την άλλη και ξαφνικά θα ήσουν ευάλωτος και εκτεθειμένος. Εκεί συναντήσαμε τον Δημήτρη τον Πιατά, τον ηθοποιό που μόλις είδε τη Ρηνιώ πιάστηκαν από τα χέρια και γύριζαν γύρω-γύρω σαν τα μικρά παιδιά, χόρευαν και γελούσαν τρανταχτά, ενθυμούμενοι παλιές ιστορίες από το θέατρο. «Ρηνιώ μου» της έλεγε ο Πιατάς και γέμιζε το στόμα του από αγάπη.
Μετά μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Κι εκεί πάλι η Ρηνιώ από το πρώτο «Ναι» ήτνα θαρρούσες σε ετοιμότητα για πλάκα ή πείραγμα. Ζούσε με τα λουλούδια της, τις γατούλες και τα γλυκά της του κουταλιού. Έκρυβε καλά μέσα της την ευαισθησία και τη θηλυκή πλευρά του ανθρώπου που κέρδιζε περισσότερο χρόνο για να φεύγει με το μυαλό του σε άλλους τόπους, ιδιωτικούς. Άλλωστε με την ευαισθησία αυτή μεταμορφώνονταν στη γοητευτική, ποιητική φωνή του ραδιοφώνου, μόνη μπροστά στο μικρόφωνο, χωρίς θεατές, σκάρωνε στιχάκια, παρόλες, μηνύματα. Κι έτσι έγινε η «νονά» τέτοιων εκπομπών κι εκείνη για πρώτη φορά μετάβαλε τον παρουσιαστή σε συνοδοιπόρο της στιγμής, της χαράς και τη λύπης του ακροατή. Πολλοί μιμήθηκαν τη Ρηνιώ από τότε, άλλοι καλά, άλλοι άσχημα. Καρικατούρες προσπάθησαν να προσομοιάσουν στο ποιοτικό κάλεσμα της φωνής της για συνύπαρξη και συντροφιά.
Όταν για πρώτη φορά διάβασα τα ποιήματά της στο τυπογραφείο ένιωσα μια ευχάριστη έκπληξη. Η Ρηνιώ έγραφε πράγματι καλά. Ήταν ήδη μια καλή ποιήτρια, ώριμη και αισθαντική κι ας εκδίδονταν για πρώτη φορά τα ποιήματά της. Αυτή, τόσα χρόνια τα ζέσταινε και τα φύλαγε με τόση στοργή και φροντίδα στον κόρφο της που, όταν άνοιξε και λευτερώθηκαν, έμοιαζαν πια έτοιμοι καρποί για μεταλαμπάδευση. Έτσι μπόλιασαν κι εμένα.
Δυστυχώς, δεν δόθηκε η ευκαιρία να έλθει η Ρηνιώ στη Μυτιλήνη, στην παρουσίαση που κάναμε στο θεατράκι των «Αστέγων». Ούτε αργότερα συναντηθήκαμε. Πάντα με τη Ρηνιώ πίστευα ότι υπήρχε άπειρος χρόνος, όπως πιστεύω ότι υπάρχει με όλους αυτούς τους σπουδαίους, μοναχικούς ανθρώπους που παραμένουν σιωπηλοί και σεμνοί αλλά γεμάτοι δύναμη με την ηπιότητα και την γλυκύτητα του έργου και του χαρακτήρα τους. Άλλωστε η Ρηνιώ, ήταν πάντα στρατευμένη με τον τρόπο της, ακόμα και σήμερα που όλοι λιμνάζουμε στον χρόνο που δεν φθάνει, όχι για τους άλλους αλλά ούτε και για τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ρηνιώ μου, από τον τόπο που το φως ξεχωρίζει σαν κάτι μοναδικό στον κόσμο, το νησί του πατέρα σου και του τόπου όπου γεννήθηκες, αντιγράφω ένα ποίημά σου, μόνο για αρχή, για να σε θυμόμαστε και να σε τιμούμε:
«Προσέξτε, εσείς οι μοναχικοί κολυμβητές,
να ξεχωρίσετε μέσα στους κύκλους
που ζωγραφίζει
αλλεπάλληλα το θαλασσινό νερό
στο ταβάνι μιας σπηλιάς
τα δυο μεγάλα μάτια της Ελλάδας
τόνα το γαλάζιο και τ’αλλο το μελί
που μπορεί να σας κοιτάζουν
κουρνιασμένα ανάμεσα στους
ιριδισμούς των νερών.»

2006-08-31T08:52:00.000-07:00

Ρόμπερτ Μουζίλ: Περί Βλακείας
Εκδόσεις: Ολκός ΕΠΕ. Β’ έκδοση, ISBN 960-8154-09-X –ΑΘΗΝΑ 2001
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας

Το μικρό αυτό εγχειρίδιο των 66 σελίδων αποτελεί συμπυκνωμένο καταστάλαγμα σοφίας ακριβώς μέσα από την επίφαση της φιλοσοφικής ερμηνείας της βλακείας. Η περιεκτικότητα και η απλότητα του κειμένου μέσα από μια προφορική διαδρομή επιχειρημάτων του Μουζίλ, ο οποίος παρουσίασε διάλεξη Περί Βλακείας στις 11 και 17 Μαρτίου 1937, ύστερα από ειδική πρόσκληση της Εργατικής Ένωσης (Werkbund) και, η οποία στη συνέχεια δημοσιεύθηκε από τις εκδόσεις Berrmann-Fischer, προβληματίζει τον αναγνώστη ακριβώς για το αξεπέραστο της επικαιρότητάς της. Θα τολμούσα, ωστόσο, να παραβάλω την απόδειξη της βλακείας ως έννοιας με εκείνη της αφέλειας που οδηγεί συχνά σε ολόκληρες προτάσεις, που προσομοιάζουν με τη μεγάλη σωματικότητα και την αντικατάσταση υψηλότερων συνειρμών, με τη αφήγηση μιας απλής ιστορίας, με την ανεκδοτολογία καταστάσεων με απλούς χειρισμούς απόδειξης κι εν ολίγοις με τη ματαιότητα που συνάδει με τη βαρεμάρα της καθημερινής ζωής αλλά ταυτόχρονα και της αναπηρίας συνδυασμού λογικής και συναισθήματος. Ανάμεσά στα δύο τελευταία πάλλονται ποικίλες πνευματικές και ψυχικές παραλλαγές, ικανές να εμποδίσουν, να ακυρώσουν κα να παραπλανήσουν ακόμα κα μια εγγενώς ακέραιη ευφυΐα σε τέτοιο βαθμό, ώστε το αποτέλεσμα να είναι εκείνο για το οποίο η γλώσσα μας διαθέτει μόνο τη λέξη βλακεία, σύμφωνα με τον συγγραφέα. Συνειρμικά προσεγγίζει τη διαπίστωση του Ρωμανού του Μελωδού ότι: «Είναι κανείς από το μέρος της αθωότητας-«λευκοφόρος την διάνοιαν»- σε δύο περιπτώσεις: όταν δεν έχει φτάσει στο σημείο να υποψιασθεί καν το Μαύρο κι όταν το έχει διατρέξει ως την έσχατη άκρη του έτσι που να πατήσει από το άλλο μέρος πάλι στο Λευκό. Με πλήρη συνείδηση ότι όσα γνώρισε στο αναμεταξύ του είναι απολύτως άχρηστα». Στην Ποίηση αυτό μεταφράζεται ως αθωότητα ή ως κανόνας δημιουργίας, δηλ. αφαίρεση:
- Τι είναι το κόκκινο χρώμα;
- Ένα χαστούκι από παπαρούνες!
- Τι είναι ο αετός;
- Εκείνο που βάζουμε πολύ πάνω απ’ το κεφάλι μας
- Αν η Τύχη ξεφόρτωνε χαρούπια
- Χίλια ιστιοφόρα θα ‘σκιζαν τις θάλασσες 1
Θεωρώ, όμως, ότι κατά τη φιλοσοφική του Μουζίλ θα μπορούσε να εκληφθεί ως βλακεία, ακριβώς μέσα στα πλαίσια της αδυναμίας της επεξεργασίας και της συνταύτισης με τα πρωτόγονα αισθήματα που στο Εγκώμιο της μωρίας του Erasmus Desiderius(1469-1536) προκύπτει ότι ο άνθρωπος χωρίς ορισμένες βλακείες, δεν θα ερχόταν καν στον κόσμο! Ένα άλλο σημείο που αδιαφιλονίκητα αποδεικνύει την συμμετοχή της βλακείας στη νόηση είναι η διαπίστωση του συγγραφέα ότι η αισθητική απόλαυση είναι συγχρόνως κρίση και αίσθημα. Αναγνωριστικό σημείο στην εποχή μας, η κρίση κατά προτίμηση, με τις αντιφάσεις στη θέση και την αντίθεση που αντικατοπτρίζουν τελικά την πολιτική στάση του όντος απέναντι στη ζωή. Αρκετά χαριτωμένη είναι, επίσης, η αναφορά του συγγραφέα στην περιαυτολογία. Πράγματι η περιαυτολογία είναι ένα ελάττωμα των εγωιστών(άραγε ποιος δεν είναι;) και των ανήσυχων αλλά και χαρακτηριστικό των μελαγχολικών!!! Παραθέτω εδώ σπουδαία «απολιθώματα» της ανθρώπινης ματαιοδοξίας: Μεγαλειότατε, Μακαριότατε, Εξοχότατε, Εκλαμπρότατε, Υψηλότατε και άλλα παρόμοια όπου, η ανεκδοτολογία των επισημάνσεων δεν γίνεται καν συνειδητή. Ένα άλλο σημαντικό σημείο της αναφοράς στη βλακεία, κατά το συγγραφέα, είναι η βλακεία στη πράξη, αυτό που λέγεται ωμότητα. Δηλαδή, αυτό που μας οδηγεί ολόισια στην κατεύθυνση εκείνης της συναισθηματικής διαταραχής και της διαταραχής της συναισθηματικής ισορροπίας. Η ευρυματολογία, τολμώ να μεταφράσω, της απ’ ευθείας έκφρασης συναισθημάτων που ο συγγραφέας μεταφράζει ως εφαρμοσμένη βλακεία. Η αμετροέπεια που σκουντουφλάει, θα έλεγα.
Στο άκουσμα της βλακείας συνήθως ακολουθούν γέλια κι αυτό γιατί η ίδια η βλακεία προκαλεί μια βαθιά αμφίθυμη ψυχολογική ένταση. Στους ρυθμούς της σύγχρονης πραγματικότητας η βλακεία μοιράζεται στιγμές ανυπέρβλητης ξεκούρασης κι έντασης έως «παράδοσης» μέσα από τα προγράμματα της τηλεόρασης. Η μοναδική εμπειρία της εισβολής της ανά λεπτό στο οικοδόμημα που, αν μη τι άλλο καθρεφτίζει τον εσωτερικό κόσμο μας, δηλαδή στο ίδιο μας το σπίτι, είναι τουλάχιστον καταστροφική. Άλλωστε το θέμα δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικό για μια ακόμα φορά, αφού απαιτεί από εμάς συγκεκριμένη συμπεριφορά δράσης σε όλους τους τομείς έκφρασης και δημιουργίας. Η βλακεία αποκοιμίζει τη δυσπιστία, την αφοπλίζει. Σε σχέσεις μάλιστα εξάρτησης οι δυνάμεις έχουν κατανεμηθεί τόσο άνισα, ώστε ο ανίσχυρος να παριστάνει, για την ασφάλειά του, έναν μεγαλύτερο βλάκα απ’ ότι είναι.
Πιο είναι το μέσο αποφυγής της βλακείας; Σύμφωνα με τον συγγραφέα: Η μετριοφροσύνη και, ως προς τις προθέσεις εκεί συμβουλεύει: πράξε όσο καλά μπορείς και όσο άσχημα είσαι αναγκασμένος, γνωρίζοντας πάντα τα όρια του λάθους των πράξεών σου!
___________________________________________________1 «Ανοιχτά Χαρτιά» Ο.Ελύτη

Ελένη Γουρνέλου

2006-08-30T02:31:00.001-07:00

Στην αρχή ήταν η Ποίηση…

Αγαπώ την μελαγχολία γιατί μ’ ελευθερώνει. Είναι αυτή που μου χαμογελάει πρώτη το πρωί όταν όλοι περνούν απ’ την χαραμάδα στο φως, απ’ την ανάποδη μεριά στην ίσια. Στις μύτες, στ’ ακροδάκτυλα, στις ξόβεργες.

Κρέμονται οι Δ ρ ο σ ο σ τ α λ ί δ ε ς μου!

«Καλώς την» τη νιόφερτη λιακάδα με τους ψιθύρους που κατεβαίνει στο λαιμό, θερμή κι απαλή γοργοπατούσα σαν τη στιγμή – ίσα π’ αγγίζει.

ΕΥΓΕΝΙΚΙΑ ΠΕΡΗΦΑΝΗ μελαγχολία
Ύψος χαμόγελο και λευτεριά
Επί τέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ όπου η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιο νέος από τη νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πια τίποτε
Πια τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη.

Pierre Jean Jouve